اما تو هيچ وقت نيستی... ميترسم دستاتو تو دستم بگيرم..ميترسم بلور انگشتاتو بشکنم...

می ترسم تو هم مثل من بوی تنهايی و غربت بگيری...

می ترسم اين بغض هزار ساله به تو هم سرايت کنه...

می ترسم تو بری و من نميرم! می ترسم بدون تو زنده بمونم .دلم گرفته...!!

مثل تموم شبهايی که گذشت..!! مثل تموم شبهايی که بدون تو خواهند اومد...!!

روزگارم از شبهای بی ستاره تو هم تيره تر شده.. تنها يادت هست که …………

هرگز نيومده رو تو دلم زنده نگه ميداره...ديگه زير بارون خيس نمیشم..!! ياد اون

 چتری که بالای سرم گرفتی تا ابد با منه.. من و ببخش که هنوز ازت پرم ..که هنوز

 نميتونم ازت دل ببرم.. راستی تا حالا شده اون قدر دلت برای کسی تنگ بشه که با

 شنيدن اسمش هم بغض گلوتو بگيره؟؟ تا به حال شده اون قدر بخوای برای يه نفر

بميری  که از زنده بودنت هم خسته بشی؟؟ يا شده دلت بخواد زمين و زمان متوقف

بشن تا نگاهی که به توخيره شده لحظه ای بيشتر باقی بمونه؟؟

ميدونی... 

تو هيچوقت نتونستی ذهنمو بخونی..

اشکمو ببينی.. صدامو نشنيدی..صدايی که خودت خفش کردی..

صدايی که يه روز بهت ميگفت دوست دارم٬ عشق من پاک بود..

  وقتی میگفتم دوست دارم با بند بند وجودم میگفتم...

اما هیچ وقت نفهمیدی...

اما بازم ميخوام از تو بنويسم ..

ميدونی چرا؟؟ چون اول و اخر لحظه هام تويی......